ХӘЙЕРЛЕ АХЫР һәм оло йәштәге ҡатындың доғаһы тураһында ғибрәтле хикәйә.

Уянғас, был кеше бик ғәжәпләнә, сөнки күршеһенең диндән алыҫ икәнен белә. Башта ул был төшкә иғтибар итмәй. Әммә төш икенсе, унан һуң өсөнсө кис тә ҡабатлана. Был Аллаһтан килгән бер ишара икәнен аңлап, ул күршеһенә юллана.

Ишеген ҡағып, күршеһенә әйтә:
— Әй, күршем, Аллаһ миңә быйыл Хажға һине үҙем менән алырға ҡушты. Әйҙә, минең менән бар, бөтә сығымдарыңды үҙем түләрмен.

Күршеһе моңһоу ғына йылмайып яуап бирә:
— Ниндәй Хаж булһын инде? Минең нисек йәшәгәнемде үҙең беләһең бит. Мин хатта намаҙ уҡый ҙа белмәйем, нисек мин изге ерҙәргә барайым?

Әммә тәҡүә кеше үҙ һүҙендә тора:
— Был кәртә түгел. Мин һине бөтә нәмәгә: тәһәрәт алырға ла, намаҙ уҡырға ла, Хаж йолаларына ла үҙем өйрәтермен. Иң мөһиме — һинең ниәтең.

Күршеһе бындай иғтибарҙан тулҡынланып, риза була. Юл буйы Мәккәгә тиклем тәҡүә кеше уны Ҡөрьән уҡырға, намаҙ ҡағиҙәләренә һәм Аллаһты зикер итергә өйрәтә. Күршеһе бик ихлас булып сыға — ул үҙенең үткән хаталарын аңлап, илап-илап тәүбә итә, күңеле Раббыбыҙға ҡарата мөхәббәт менән тула.

Мәккәгә барып етеп, төп йолаларҙы үтәгәс, был күршеһе һәр ваҡыт Әл-Хәрәм мәсетендә ғибәҙәт ҡылып ултыра. Көндәрҙең бер көнөндә, ул мәсеттә сәждәгә киткән еренән йән бирә. Ул ер йөҙөндәге иң изге урында, намаҙ өҫтөндә, Хаж ҡылыусы хәлендә вафат була.

Хаждан ҡайтҡас, мосолман ир күршеһенең тол ҡалған ҡатынына ҡайғы уртаҡлашырға һәм иренең ниндәй ғәжәп үлем менән үлеүе тураһында һөйләргә килә. Бөтәһен дә һөйләп биргәс, ул һорай:
— Тыңла әле, мин иреңде намаҙ ҙа уҡымаған ябай кеше тип белә инем. Әммә Аллаһ уға хатта оло ғалимдарға ла бирмәгән оло дәрәжә һәм хөрмәт бирҙе. Аллаһ ризалығы өсөн әйтсе, уның кеше белмәгән, ихлас башҡарған берәй изгелеге бар инеме?

Мәрхүмдең ҡатыны, күҙ йәштәрен һөртөп, былай ти:
— Уның ҙур дини белеме йәки күп уҡыған намаҙҙары булманы, әммә бер ғәҙәте бар ине. Ул һәр ваҡыт эш хаҡын алғас, иң тәүҙә аҙыҡ-түлек, кәрәк-яраҡ һатып алыр ине лә, күршебеҙҙә йәшәгән яңғыҙ, ярлы оло йәштәге ҡатынға алып барыр ине. Уға аҡса ла, ризыҡ та бирә, өй эштәрендә ярҙам итә ине. Һәр ваҡыт
шул оло инәй ҡулдарын күккә күтәреп, бер үк доғаны ҡыла ине:

«Йә Раббым! Ул мине шатландырған кеүек, уны ла шатландыр.Йә, Аллаһым,Үҙеңдән һорайым — уға хәйерле ахыр (хөснөл-хатимә) бир!»

Тәҡүә кеше илап ебәрә. Ул күршеһенең ошо ихлас инәйҙең доғаһы арҡаһында Аллаһтың рәхмәтенә ирешеүен аңлай. Раббыбыҙ кешенең йөрәген үлер алдынан үҙгәрткән һәм уны иң гүзәл хәлдә Үҙенә ҡабул иткән.

Хикәйәнең хикмәте: Бер ҡасан да изгелекте, ул бәләкәй булып күренһә лә, кәмһетмәгеҙ. Кешеләрҙе тышҡы ҡиәфәтенә ҡарап хөкөм итмәгеҙ, сөнки беҙ уларҙың башҡаларға ҡылған шәфҡәтлелеге аша Аллаһ менән ниндәй йәшерен бәйләнеше барлығын белмәйбеҙ.

https://vk.com/gazetaassalam_bas